8/8/88 ممسنی اشکان

هادی فرهادی

روز هفتم

خدا روز هفتم منه آفری

وری خار غم مثِ گل پروری

نه احوالَ پرسی نه گفت نه گپ

نهیبی زه : ای گِل یَ کرنی بتپ

مُ چل سال من دشت پیوار غم

نشهسم نَخواسم نه مهلی نه کم

مُ چل ساله تهنی وُ بندیل تو

مِ ایخم کشم سرمه میل تو

م چل سال تهنی وَ اَندِ تِنُم

مو شو رو سیا پوش وُ پند تنم

وَ تهنی مِ گندم برون لاته کِ

که تهنی دلم سر پرون لاته کِ

همش بی تو پاپا دلم ایکنه

ولم ایکنی، دل ولم نی کنه

یَ شَو لِیل سه چِی لَطَف مِن فقیر

تیم تی تِ بی دل هنی سر وزیر

نشهسی منی کهنه قاب دلم

مو بی عسک رخسار تو باطلم

یَ کاری بکُو خُل گِرُهته دلّ

یّ گرمی که سوم بهسه ای کاکلّ

ی جو مهر و انگشت مهر تو نی   

نکردی م کِهلی دلم پابنی

تکونی م ییلاق دل نی خری

زمندی کلور دل نی چری

بری کو و بری کال و سیسار مو

تری کردنت شو ورو کار مو

همه ی ورد قشلاقه افتو گره

نسهه پا پسابی خِلَ خو گره

زمین جهمسو آسمون ناله کِه

خدا شیر دلم و خش ماله کِه

شبق زّ رسیده همی حاصلم

و خین خدا کل بر وابی دلم

وری برد غم گل بریز ه دلم

تکون نی خرم تا نریزه دلم

چو سایم ودیم دلم ایجکم

چو دار بلی بی کجک ایتکم

خدا دیده وی دل که مَشک تِنِه

چِلِ مَشکه بِی تو عوض نی کنه

تو ار کشتیی پا خصیل دله

نخندی تو سیل ملیل دله؟

دلم سی تو غلین کرمونی یه

نه سی نونی رفیقِ ، رفیق جونی یه

تو مثِ نمازی ستین دلی

عصی کور و پیری و رک زر چلی

خدا دیده و کُر اسیر تو بو

اسیر پل مالزیر تو بو

خدا دیده وُ کُر که جفت تو بو

اسیر تی کال و گفت تو بو

خدا دیده وُ کر که شو تا شبق

و شوکن نخوسه م صحرای دق

خدانی ره وی روسیاه و پلشت

ودیم بوامو یو هف کهنه کشت

خدا نی ره وی دال بد پوز و سه

وی ای شو پر و شوکل غوز و سه

خدا نی ره وی شو پر بد سرشت

که کهل ناق مِ کرتی مْ کشت

خدانی ره وی شو پر رو سیا

سر اندیب غم بهِِِِـسمِ بی سیا

مو خردم دّ گول دو تا گندم

تحمل نکردم نهیب کمه

خیالش ویا پس تلو ایخرم

غلی گولش شو ورو ایچرم

مو درد گرون کمه ایکشم

کم گسنه و پی پتی دل خشم

قلا جیکه نیسم مِ باغ ایپره

ودام هوس جون و در نی بره

خیالش مو باد چپم سرسرم

وسیل هوس جون و در نی برم

همو دهفه سی پشتّ پشتم بسه

همش چوشخی شوپر ناکسه

و نونه که دلم خدا ماله که

پر ای لعل خش بوی چل ساله که

تش و خل خرنگ بلیطی چنه

همی آسمونل چیم نی کنه

مو غم ای دو دون گندمّ نی خرم

جدای تپو یّ مو خو نی برم

سرم سیب دنگ سوایه دلم

سر اندیب غهمل نکن خت ولم

مو پی شا نشین تنم کوچنی

چه وی بوهه ار ری دلم پا بنی

پر وپیش دلم غم امشو گرُه

زمین ّ زمونه یهو خو گرُه

رمیز غم افتاسهّ تمدار دل

دی کش نیایی تمومه ککا کار دل

خدا تش درس که تو اومی وّدر

عروسک تشی تش بری که مِ سر 

عروسک م دنیا چهاخدا کرده بی

وی لعنتی بی دل وُ گرده بی

عروسک خیالش همیشه خشه

نه سرد و ملیل ، جهان پر تشه

وُ نونه خدا مهر چی او زلال

نهاده من دهس ملوس خیال

سَرِ گَود سَردی تَشِی بُرکنیت

دل بَی هوایِ خَشی پر کنیت

مگیتو شبق نی زنه رِی سَرُم

مگیتو وَ تهنی مُو خَو نی برم

وَ تهنی مِ گندم برون لاته کِ

نگیتو دلم سر پرون لاته کِ

ی جومی بریز ی تش چالتون

بنوشیت َ او مشک چل سال تون

و غم غول کوک دری خو کنیت

بیی تون مِ جا ورد دل بو کنیت

م جاورد گُل رخته چل ساله مل

شرابی بنوشیت ای خاک وخل

نگیتو سلیمون بر باد نی

شرین مرد و افسره فرهاد نی

وَ یا پس شرین نیسه ، فرهاد نی

نگیتو که کوره چلوس بنی

ار افراسیاب ستم زندیه

نگیتو که بیژن مِچه مندیه

منیژه چو روزه که تشک ایکشه

غم بی کسی بیژن ایکشه

نگیتو که لیلی و مجنون چه بی

همه بی و هیشکه م دنیا نبی

بله بی و هم جوم چل ساله بی

نه سرما نه سرما تش چاله بی

هنی بی تشه چاله خو ایکنم

م جاورد وُ جا پاشه بو ایکنم

م گندم برون بافه بافه غمَ

وَ خرمن نهادم غم آدمَ

هادی فرهادی